Niyet,ümit...

Ben bu dünyada hiç bir şey bırakmak istemiyorum!
Ne binalar,ne arabalar,ne bankada para...
Öyle geçiyor içimden,
Boşa gelmedim ya dünyaya,ömür,geçmişe bakınca kısacık gibi gelse de,
yaşarken çok uzun aslında...
Bak hala gün bitmedi dışarda....
Ne zaman gideceğime dair hiç bir fikrim yok,belki bir akşam,belki çok yaşlanınca...
Yaşadığım kadarıyla,yanımda götürebileceklerim için yaşamaya çalışıyorum!


Hayat karmaşık bir masal gibi geliyor bana,bugün mesela;bi dünya iş yığıyor önüme,kapım çalıyor ki,kedi varmış sokakta,yaralı...
Sevgim olmasa banane!
Veteriner bulamıyorum...
Param olsa ne çare!
İnternetten kaymakamlığı arayıp,ordan oraya yönlenip,haritadan sokak isimlerini kesiştirip köşeyi kesinleştirerek görevlilere ilettik...
Sonrasında arandım,haber güzel,dünyalık işlerim kaldı,yemeğimin dibi tuttu,olsun...


Küçükken öyle severdim ki ailemi,hep beraber,aynı evde,aynı bahçede,beraber uyanalım sabahlara isterdim...
Arada kalmaya geldiklerinde babaannem,halamlar,sabah namazından sonra uyumaz,güneş doğana dek sohbet ederdik...
Büyüdükçe birlikte yaşamanın ne kadar ulaşılmaz olduğunu anladıkça,hayallerim daha da uzaklara yayıldı,taa sonsuza...
Taa Cennete...


İnsan neyi beklerse sonunda o da onu bekler?
Günde beş vakit beklediğim sesin yolu,inşallah o yoldan geçer...