yav bizim bu annemiz!

 Bugünün hikayesi benden,
henüz konuşmuyor da olsam,annem anlıyor beni,
onun elinden...

 Ben henüz 2,5 yaşında bile değilim tam,ilerde hatırlarmıyım bilmem ama;
bugünlerde Ramazanın geldiğini biliyorum,
sabah ezanını balkonda annemin kucağında sessizce dinliyoruz.

 Annem hoşuna gidiyor mu diye soruyor her sabah,
her defasında kafamı sallıyorum,
başımı dayayıp yanağına usul usul dinliyorum onunla...
Bu hafta neredeyse her akşam dolu doluydu ev,iftar için...
Yine ezanı bekledik camda,bu defa heyecanla...

 Lakin hepsi güzelde birde sahur var,
Annem uyanamıyor bir türlü yahu!

 Ananem arıyor,bir babamın bir annemin telefonu çalıyor,
Cam açık bir de bam güm davullar çalıyor!
Annii diyorum anniii diyorum camdan dışarıyı gösteriyorum,
elinden tutup mutfağa kadar da götürüyorum üstelik...

 

Çocuklardan sebep uykusuz kalıyorum dese de ananeme,

Ben olmasam uyanamayacak aslında ya ben biliyorum...