Kocaman yaşlarla dolu gözlerim...mutluluktan...
Çünkü tam tamına bizbize dört kişiyiz biz...
dört yaramaz çocuk...
dört mutlu çocuk...
Patlamış mısır yerken çizgi film izlemeyi seven...
Denizi seven,yeşili seven boy boy dört çocuk...
Hatıraları kendi çocukluğuyla dolu bir anne...
Kimi zaman gözlerinde yaş,kimi zaman kocaman bir gülüşle hatıralarını anlatıveririken bulur kendini...
Kendi dünyasında yaşar,kendi inandıklarıyla yaşar,
büyür,büyütür,
Ah ne çok şey sever...
Hayatına dahil ettiği her şeyi seçer,
Hayatına dahil olanlardan seçemediklerini hediye kabul eder...
Bu hediyelerden kendi istediği gibi yetiştirebileceği tek şey iki oğlandır...
Bazen onlarla beraber oturup ağlar,
bazen onlar ağladıklarında güler,
yemek saatinde alır onları mutfağa girer,
sebzeleri koklatır,
balığa dokundurur,
ekmek koyarlar beraber fırına,burunlara un bipletir...
her yer alıp başını gidince,
küçük oğlanda dahil işe girişilir...
baba gelmeden tüm günü uslu çocuklar gibi geçirmişçesine her yer toparlanır...
baba gelince herkes boynuna atılır,
sonra ne yaptıklarını sorar...
büyük oğlan anlatır,
annem oyun oynadı,
ben yemek yaptım,
kardeşim evi topladı...
her şey olabilir insan hayatta...
ben sadece anne olmak,
anne kalmak istiyorum...
8 yorum:
çok güzel bir yazı canım çok şeker oğlun allah bağışlasın
en güzeli anne olmak, kalabilmek :)
keşke hep çocuk olsakta hayattan tat alarak yaşamaya devam etsek..
Ne kadar güzel yazmışsınız. Fotoğraflar zaten bir lokmada yutulacak güzelikte:)))
ne güzelsin-iz... isterdim sadece anne olmak istiyorum diyebilmeyi. diyemiyorum..
kesinlikle
hersey olabilir insan ama anne olmak baska... yada öyle hissetmek öyle mutlu klaabilmek
Anneliği tattığımız için şükürler olsun, harika yazmışsın
Ablaaa!
Yorum Gönder