komik !

Ya çok komiksin anne!
diyor büyük oğlan,
Niyeymiş o,
diyorum,
koştura koştura kaçıyor odasına.
Minik oğlan geliyor hemen sonra,
canavarcığın bir gözünü alıp halının altına saklamaya çalışıyor,bana baka baka.
Ben ise neden komik olduğumu düşünmeye çalışıyorum,
gülüyorum da kendi kendime.
Hay Allah komikmişim diye de söyleniyorum...
Hala daha düşünüyorum...
Eşim diyor ki;
Senin kadar koltuk kılıfı yıkayanı da görmedim,
yıka yıka renkleri bile açıldı diyor gülerek,
yok canım o kadar da değil diyorum,kaç ay geçti üzerinden en son yıkadığımın...
Oysa ki arkadaşım her aradığımda temizlik yaptığını söylerken,
görülmemiş olması mümkün değil benim kadar koltuk kılıfı yıkayanın!
Normalim yani bir komiklik yok...

Sonra,cips muhabbeti geliyor aklıma;
Anne akşam ki cipsimi yemek istiyorum diye söylenerek geliyor yanıma büyük oğlan,
başka bir şey veriyorum yemesi için,
mızmızlanıyor biraz,yiyor da aynı zamanda,
sonra iki üç kere daha cipsi soruyor bana,
ben yedim diyorum,kızıp gidiyor...
Aradan bir kaç dakika geçiyor ki,
canın çekebilir senin de tabi diyor,öpüyor beni...
Küsmüş ve barışmış oluyoruz bir kaç dakika içersinde...
Komik mi,yok canım değil...
Daha neler neler geçiyor aklımdan...
Nihayet bitiyor çantalar,
kalemleri yerleştirip, boya kitabını içine koyup veriyorum eline,
minik bir kucaklama karşılığında...

Heyecenla,peşi sıra yutarak harfleri telaşla,
Annecim ya sen süpersin,bi tane süper! diyor,
kahkahalar atıyorum bu defa ben.
Cevap her defa en sonda saklıyken ben en başından başlıyorum aramaya!
Bir çocuk neşesine tav olmuş,
Her defasında sadece bu neşe için,
saatlerce hayal kurup hayata geçiren bir anneyimben!
Pardon, süper anneyim!Bu etiketler de çok uzun bir hikayenin parçası...