25 Şubat 2012 Cumartesi

Taşları yerine oturtmak...


Gülümsüyorum...
Ben hep bugünümü geçmişte buluyorum...
Üç gündür kuru fasülye yiyoruz,çünkü çok güzel oluyor,tadına doyamıyoruz,bir daha istiyorlar,bir daha yapıyorum üstüste...

Aklıma düşüveriyor çocukluğumdan bir anı,
Annem mutfağın balkonunda,halı gibi birşeyler yıkıyor,o pek güzel yaptığı peynirli omletten istiyoruz kardeşimle beraber,içeriye girip yapıyor,tekrar işine dönüyor,biz omleti bitirip tekrar isteyince,tekrar yapışı,lezzeti,keyfi hala taptaze...

Üstüste pişirdiğim kurufasülyeden aldığım keyif o günlerin devamı...
Annemin yerinde ben...
Ah bir kızımm da oluverse,yahut aynı hissiyatlarla oğlanlarımı büyütüversem diye geçiverdi içimden gülümserken...

8 yorum:

betul dedi ki...

günlerdir dilimde kim demisti cocukluk insanin ana vatanidir diye. muhtesem

Syhn dedi ki...

Allah gönlüne göre versin.
ve isteyen herkese hayırlısıyla..

ummucan dedi ki...

bu arada diktiğiniz bluz burdanın son sayısındaki olabilirmi?

Fosi dedi ki...

Betül,ben bu cümleyi ilk defa duyuyorum ama hikikaten tam benlikmiş...

Fosi dedi ki...

Syhn;
Amin,teşekkür ederim,hoşgeldin :)

Fosi dedi ki...

ummucan;
diktiğim bir elbisenin üst kısmı,sanırım kasım ayının burada dergisinden bir model,ki benim tarafından bi hayli değiştirilmiş bir model :)

Nilhan - Küçük Mucizem dedi ki...

Anıları yad etmek, aynı tadı bulmak, hele de yüzümüzde tebessüme yol açması. ne muhteşem bir duygu.
Dikişten anlamadım gitti. Merak ettim bitişini.

GÖNÜL dedi ki...

herhalde elbise rengi çok güzel ellerine sağlık herşey gönlünce olsun