O an...

Dün akşam kahkahalarına karşılık kollarım ağırana dek balonla oynama isteği geçinceye kadar küçük oğlanla oynadım.
Yollar yapıp arabaları sürdük,pist yapıp uçaklar uçurduk...
Akşam üzeri iki numaralı kardeş,taa Eskişehirden sırf bilgisayarını açmaya üşendiğinden arayıp mercimek köftesi tarifi isteyince,
peşine bir arkadaş arayıp,uğramak istediğini söyleyince,
üç numaralı kardeşe hadi bir mercimek köftesi yapıver dedim...

Ben salonda Peygamber Efendimizin hayatının çocukluğu bölümündeki hatıralarını gözlerim dolu dolu okuyorken annem aradı konuşamadım...
Annesinin ölmek üzere küçük yavrusuna bakarak
''Her yaşayan ölür.Her yeni eskir.Her çok azalır.Her büyük yok olur.Şüphesiz ben de öleceğim,ama devamlı anılacağım.Çünkü dünyaya oğlumu hayırlı bir gelecek olarak bırakıyorum.''
söylediklerinde,
Sekiz yaşında,dedesi vefat ettiğinde,divanı yanında ağlarken görülmüşlüğüne,
Amcasının O'na olan şefkatine,
Yengesinin ölümünden duyduğu üzüntüyü:
''Ben onun himayesine muhtaç öksüz bir çocuktum.O kendi çocukları aç olduğu halde beni doyurdu.Kendi çocuklarını bırakır benim saçlarımı tarardı,O benim annem gibiydi.''diyerek anlatan vefasına...
Hüzünlendim...

Küçük oğlan gelip elimden tutup su istedi,elele mutfağa girdik lakin ne olduysa o an mercimek köftesi tabağı başına geçiverdi.
Saçlarındaki parçaları alıp sandalyeye oturtup suyunu verdim.
Hiç bir şey demedim lakin o pek utandı.

Baktım fotoğraf makinesi mutfakta duruyor,
Bir resmini çekelim bakalım bunun dedim,
E bir de yapanı çekmek lazım dedim,
Eh az biraz düzelir gibi oldu...

Arkamı döndüm ki suyunu içti,
Teslim ol bakalım dedim!

Olay mahallini inceledik,güldük,bir karede onun elinden alıverdik...
Gördüm ki teslim olan benim...
Allah'ım verdiğin emanete,onların başında olduğuma,yanımda olduklarına,verdiğin sevgiye,sabra,nimete hamdolsun...
Anne duasıyla büyüsün her çocuk inşallah...
(amin)