21 Mart 2011 Pazartesi

korkuyorum...


Kocaman geliyor dünya bana...
Ülkeler,şehirler,sokaklar kocaman...
Ev bile büyük bana,odadan odaya geçmeye dahi korkuyorum...
Yalnızlık ve korkular,renksiz,neşesiz herşeyi büyütüyor gözümde...
O büyüklükte,yalnızlık,sevgisizlik neye çare?


Bazılarına öyle darki dünya!
Kendimiz  için yok ettiğimiz bitkiler,hayvanlar bir yana,hızla insanları da yok etmeye çalışıyorlar!
Oysa insanın ihtiyacı sevgiydi sadece...
Kelimeleri seçipte cümleler kuramıyorum bu bencilliğe,
Müziğim bitiyor,sözler yarım kalıyor zihnimde...
Korkuyorum...

Dualarımı yükleyip bir trene,tutup ipinden sürüklüyorum...
 Bir çocuk bekler ya hevesle,insanların birbirlerini sevmesini diliyorum...

3 yorum:

Küçük Mucizem dedi ki...

ve ben kocaman bir amin diyorum.

yaseminkale dedi ki...

aminnnnn...

sevgi tuncer dalgıç dedi ki...

izninle bu yazımı kişisel facebok adresimde yayınlayabilir miyim?