el ele...

Annelik;en güzel oyun,en güzel gerçek...
İki oğlanla yavaş yavaş büyümek bile istemeden hep çocuk kalmak...
Çocukluk;
Öğle uykusuna yatmadan önce annesinden istediği ıslak mendil ile arabasını silip,başucunda uyuyakalmak...

Keyifle on parmak dondurma yemeyi başarmak...

Kendini kaptrmak,

Hiç yok denizde,varolan hamurla hayali bir korsan olmak...

Ömrünün ilk düğününde müziğe eşlik etmek...

Her daim olmasa da el ele olmaya çabalamak...

mutlulukla karışık havalara uçabilmek...

 

ve en sonunda her ne olmuşsa ne olur,

el ele yola devamdır çocukluk...
Bu anne çocuklarının gözünden bakmaya çalışarak hayata,
kaptırmış kendini yürüyor huzurla...