8 Haziran 2013 Cumartesi

Kalbimin köşesi...

  
Neyle ölçülür aşk?
Altınla, gümüşle?
Metreyle,tartıyla?
Saatle, dakikayla?
Hayır,
Sabırla ölçülür Aşk.
Şefkatle,tahammülle..!



Ömrüm uzun bir yol...
Acelem var benim,
içimdeki hisleri kelimelendiren müziklere,insan gülüşlerine,çocuk seslerine...
Hiç durmadan konuşan iç sesin iz düşümü gibi burası...
Acelem var benim,
her an ölecek gibi,her şeyi yaşamaya çalışan,ertelemelerden uzak bir haldeyim...


Geçen yıl okulun son günü parkta tanıştım onunla,
uzun sarı lüle lüle saçları salıncakta sallandıkça parıldıyordu...
Beş yaşında babasız kalmış bir babanın,beş yaşında babasız kalmış kızı...
Yaz tatilinde bir kez aradım,birinci sınıftı büyük oğlanla neden sonra aynı sınıfta okumaya başladılar.
Ertesi gün doğumgünü olduğunu öğrendiğim gün,koşa koşa kumaşçıya gittiğimi ve ertesi sabah kapısını tıklayıp diktiğim elbiseyi vermeye gittiğimde kapıyı bana o açtı,gözlerini ovuşturuken ki hali gözlerimin önünde...

Pek çok aktivitemize davet ettik,elim saçına değdikçe,gözlerim gözlerine,gülüşüm gülüşüne karıştıkça büyüdüm,gerçekten sevindim...

Dün kursun son günü,akşam yemeğine misafir hazırlıkları yanı sıra bir elbise daha dikiverdim...
Onu dikmeseydim eminim hiç birini yetiştiremezdim...
Ben her şey bir yana,yaşayarak yaşadıkça hayatı,
bir kez daha yaşamak için bir çocuk kalbine yerleşmeyi öğrendim...

2 yorum:

ayşe kılıçarslan dedi ki...

insan yaşamayı sevip, becerikli olup, güzel bir kalpde taşıyınca böylesine güzel yazılar çıkıyor meydana...sevgilerimle

Şenay- Doğam dedi ki...

Allah gönlüne göre versin arkadaşım..